അവള്,
ഒരു നുണക്കുഴിയുടെ പിണക്കത്തില്
എന്നില് നിന്നും തിരികെ നടന്നു
ഒരിരുട്ടിലേക്ക്...
അപ്പൂപ്പന്താടിത്തൂവല് നിറഞ്ഞ,
തൊട്ടാവാടിയുറങ്ങുന്ന,
തണുത്ത കാടിന്റെ
ദൂരേയുടെ ഉള്ളിലേക്ക്..
പുറത്ത്,
ശ്വാസം മുറിഞ്ഞ പകലുമായ്
ഒറ്റയ്ക്ക് ഞാന്..
അവള്
ഒരു പാട്ടുകാരിയായതിനാലാവണം
എന്നും
ഏകാന്തമായ ഒരീണം
ശ്യാമക്കിളിയാല്
മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്
ചിതലരിച്ച ചിറകുമായ്
ഒരു പൂമ്പാറ്റയാവുന്നത്
ഭയത്തോടെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന
മാന്പേടയാവുന്നത്
ചിറകുകള് പറിച്ചെറിയപ്പെട്ട മയിലായ്
ഇരുളിലലിഞ്ഞ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്...
ഇന്നും,
എപ്പോഴുമെന്റെ സന്ധ്യയില്
തൊഴുതുനില്ക്കുന്ന
ഒരു പുല്ച്ചാടി പറന്നുവരും
എന്തോ നിശബ്ദം പറഞ്ഞ്കൊണ്ട്...
